Кога во 2018 година на големото платно пристигна филмот „Павле, апостол на Христа“, многумина очекуваа уште една библиска драма. Наместо тоа, добија длабока и емотивна приказна за верата, простувањето, страдањето и силата на духовната преобразба. Филмот го следи апостол Павле во неговите последни денови во римскиот затвор, додека евангелистот Лука ја запишува неговата животна приказна и сведоштвото што ќе стане дел од темелите на христијанството.
Режисерот Ендру Хајат не сакал да создаде спектакл исполнет со ефекти, туку интимна човечка приказна. Снимањето се одвивало на Малта, која со своите антички тврдини и медитерански пејзажи успешно го доловила духот на древниот Рим. Главната фотографија била реализирана во септември 2017 година, а локалните филмски работници и статисти биле значаен дел од продукцијата.
Особено интересна е духовната атмосфера што го придружувала создавањето на филмот. Според повеќе сведоштва, проектот не започнал само како филмска идеја, туку бил развиван низ молитва, духовни повлекувања и истражување на библиските текстови. Самиот режисер Хајат изјавил дека филмот бил многу личен за него и дека неговото сопствено духовно искуство влијаело врз начинот на кој ја раскажал приказната за Павле.
Најголемо внимание привлече актерот Џим Кавизел, кој во филмот го игра Лука. Тој е познат по улогата на Исус Христос во „Павле, апостол на Христа“ и никогаш не криел дека е посветен христијанин. Во интервјуа изјавувал дека молитвата и личната вера биле важен дел од неговата подготовка за улогата. Кавизел дури зборувал и за надежта филмот да допре до луѓе кои не веруваат, раскажувајќи примери на гледачи кои биле длабоко погодени од приказната.
Но можеби најинтересна е приказната на Џејмс Фокнер, британскиот актер кој го толкува апостол Павле. Иако доаѓал од традиционално англиканско опкружување и самиот се опишувал како човек со умерена вера, снимањето на филмот оставило силен впечаток врз него. Подоцна изјавил дека улогата го одвела на лично духовно патување и дека почнал поинаку да гледа на светот и на луѓето околу себе.
Фокнер дури рекол дека додека го играл Павле чувствувал како да е исполнет од Светиот Дух, а неговата сопруга забележала значителна промена во неговото однесување и карактер за време на работата на филмот. Кавизел подоцна открил дека се молел за својот колега Фокнер да не го игра само Павле како лик, туку вистински да ја почувствува неговата духовна преобразба. Интересно е што Фокнер самиот изјавил дека улогата не била нешто што тој ја играл, туку дека на некој начин таа улога „го играла него“.
Постојат бројни сведоштва дека филмот предизвикал духовни преиспитувања кај дел од учесниците во продукцијата. Самиот Кавизел зборувал за гледачи кои не биле верници, а сепак биле длабоко трогнати од пораката на филмот за простувањето и надежта. Токму затоа „Павле, апостол на Христа” останува повеќе од обична историска или библиска драма. Тој е редок пример на филм чија порака не завршила со последната сцена, туку продолжила да живее кај актерите, авторите и публиката. А кога едно уметничко дело успева да предизвика лични преиспитувања и духовни разговори долго по прикажувањето, тогаш неговото вистинско влијание е многу поголемо од бројот на продадени билети.
„Содржината е базирана на јавно достапни онлајн информации, со авторска обработка и интерпретација.“
Подготвил: Крсте Јандриески
